باران

قارئة الفنجان

فالگیر

کلمات: نزار قبانی (1923 دمشق – 1998 لندن)

آهنگ‌: محمد الموجی 

خواننده: عبدالحلیم حافظ  (1929 قاهره – 1977 لندن)

مترجم: حسین خسروی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زن [فالگیر] نشست، در حالی که چشمانش پر از ترس بود. 

با دقت به فنجانِ وارونه‌ام نگاه می‌کرد.

گفت: پسرم! غمگین مباش!

فرزندم! عشق، سرنوشت توست.

فرزندم! هركه در راه محبوبش بمیرد، شهید است.

فنجان تو

دنیایی است ترسناک؛

و زندگی‌ات سراسر سفر است و جنگ.

پسرم! بارها عاشق خواهی شد؛

و بارها خواهی مرد.

به تمام زنان زمین عشق خواهی ورزید؛

و (سرانجام) همچون پادشاهی شكست­‌‌خورده بازخواهی گشت.

 پسرم! در زندگی‌ات، زنی است:

چشمانش... سبحان الله!  [چه بگویم؟ از حد توصیف بیرون است.]

 دهانش همچون خوشه

 و لبخندش [آمیخته‌ای از] نغمه و گل‌ است،

 اما

آسمان تو بارانی

و راهت کاملاً بسته است.

 پسرم!

عزیزِ دل تو، در كاخی حفاظت‌شده به خواب رفته است.

پسرم!

قصری بزرگ،

که سگ­‌ها و سربازان از آن حفاظت می­‌كنند.

شهزاده‌ی دل تو، به خواب رفته؛

و هركس به اتاقش برود،

ناپدید می‌­شود،

یا هر کس از او خواستگاری كند،

یا به دیوار باغش نزدیک شود،

 ناپدید می‌­شود.

 پسرم!

 هركس گره گیسوانش را بگشاید،

ناپدید می‌شود؛ ناپدید!

[تا کنون کسی نتوانسته گره گیسویش را باز کند و تو هم نخواهی توانست.]

 پسرم!  من خیلی فال گرفته­‌ام؛

و طالع‌­ها دیده‌­ام،

 اما تا کنون

 فنجانی مانند فنجان تو نخوانده­‌ام.

پسرم!

 تا کنون غمی مانند غم‌­های تو ندیده‌­ام.

سرنوشت تو این است که همیشه در عشق،

بر لبه‌­ی شمشیر راه بروی؛

 و همچون صدف تنها باشی؛

 و همچون بید، غمگین.

سرنوشت تو این است که برای همیشه

بی بادبان

در دریای عشق برانی؛

و میلیون‌ها بارعاشق شوی؛

و (سرانجام) همچون پادشاهی بی‌تاج و تخت

                                                      بازگردی.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

قارئةُ الفنجان

من ديوان: قصائد متوحشه، ص 651- 648

(الکتاب التاسع)

جَلَسَتْ والخوفُ بِعَينَيها  

تتأمَّلُ فِنْجاني المقلوبْ

قالتْ: يا وَلَدي.. لا تَحْزَنْ

فالحُبُّ عَليكَ هوَ المكتوبْ

يا وَلَدي قد ماتَ شهيداً..

من ماتَ على دينِ المحبوبْ..

فِنْجانُكَ دنيا مُرْعبةٌ

وحياتُكَ أسفارٌ وحُروبْ..

ستُحِبُّ كثيراً يا وَلَدي..

وتموتُ كثيراً يا وَلَدي

وستعشقُ كُلَّ نساءِ الأرض..

وتَرجِعُ كالملِكِ المغلوبْ..

بِحياتِكَ يا وَلَدي امرأةٌ

عيناها، سُبْحانَ المَعبُودْ

فَمُها مَرسُومٌ كالعُنقُودْ

ضحْكَـتُها موسيقى و وُرُودْ

لكنَّ سماءُكَ مُمْطِرَةٌ..

وطريقُكَ مسدودٌ.. مسدودْ

فحبيبةُ قلبكَ.. يا وَلَدي

نائمةٌ في قصرٍ مرصود

والقصرُ كبيرٌ.. يا وَلَدي

وكِلابٌ تحرسُهُ.. وجنودْ

وأميرةُ قلبِكَ نائمةٌ..

مَن يدخُلُ حُجرتَها مفقودْ..

مَنْ يطلبُ يَدَها..

مَنْ يَدنو مِنْ سورِ حديقتِها.. مفقودْ

مَنْ حاولَ فكَّ ضفائرِها..

يا وَلَدي.. مفقودٌ.. مفقودْ

بصَّرْتُ.. ونجَّمْتُ كثيراً

لكنّي.. لم أقرأْ أبداً

فنجاناً يُشْبِهُ فنجانكْ

لم أعرفْ أبداً يا ولدي..

أحزاناً تُشْبِهُ أحْزانَكْ ..

مقدُورُكَ.. أن تمشي أبداً

في الحُبِّ.. على حَدِّ الخَنْجَرْ..

وتَظلَّ وحيداً كالأصدافْ

وتَظلَّ حَزيناً كالصَفصَافْ   

مقدُورُكَ أن تمضي أبداً

في بحرِ الحُبِّ بغيرِ قُلوعْ

وتُحبُّ ملايينَ المَرَّات..

وترجعُ..كالملكِ المخلوعْ..

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

از آلبوم «فالگیر»

تمامی اشعار این آلبوم سروده‌ی نزار قبّانی و آهنگ‌سازی محمد الموجی بود.

فالگیر آخرین و شاید مشهورترین اثر آوازی عبدالحلیم حافظ است که به داستان واقعی زندگی او هم بی‌شباهت نیست. مرگ مادرش در هفته اول تولد و از دست دادن پدر در پنج سالگی عبدالحلیم، زندگی او دچار تغییر کرد. ماجرای عشق نافرجام او و سُعاد حُسنی ستاره سینمای مصر، تشابه بین موضوع ترانه و داستان زندگی عبدالحلیم حافظ را کامل می‌کند.

موسیقی چند بخشی و بسیار بلند فالگیر با فراز و فرودهای زیبا از شاخص‌ترین آثار جاودانه موسیقی کلاسیک مصر است